Napolyon bir sabah erkenden kalkıp nöbetçilerini kontrol etmeye başlamış. Birde ne görsün? Nöbetçilerden bir tanesi yerinde yok. Hemen aramaya başlamış. Çok geçmeden biraz ilerideki çalılıkların arasında nöbetçisini bulmuş. Asker tüfeğini ağaca dayamış, oturmuş sıçıyor. Bunu gören Napolyon hemen ağaca dayalı tüfeği kapıp askere doğrultmuş ve yaptığı şeyi parmaklayıp yemesini emretmiş. Asker istemeye istemeye söyleneni yapmış.
- Asker bu ceza sana yeter, seni bu defalık affediyorum, tekrar ederse kurşuna dizilirsin.
Deyip tüfeÄŸi askere teslim etmiÅŸ ve arkasını dönüp uzaklaÅŸmaya baÅŸlamış. Tam o sırada nöbetçi silahını Napolyon a doÄŸrultup “Dur” diye bağırmış.
- Hadi bakalım komutanım boku yeme sırası sende, yoksa seni vururum.
Napolyon çaresiz söyleneni yapmış ve parmağını boka batırıp yalamış.
Aradan uzun süre geçmiş ve savaş sona ermiş. Napolyon savaştan sağ çıkan askerlerinin arasında dolaşırken bir askerin önünde durup,
- Asker, ben seni bir yerden tanıyorum ama çıkartamadım.
DemiÅŸ. Asker hemen cevap vermiÅŸ:
- Doğrudur komutanım bir sabah kahvaltıyı sizinle birlikte yapmıştık.

This entry was posted on Perşembe, Aralık 6th, 2007 at 18:36 and is filed under Asker Fıkraları . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Farkli Dilde Ceviri / Translation

Dosyayi indirmek icin tiklayiniz...
​​​​​