Deli olduğu söylenen bir padişah ferman salmış dört bir yana.
-”EÅŸeÄŸimi güldürene bin altın vereceÄŸim” diye. Ãœlkenin her köşesinden adaylar gelmiÅŸ uÄŸraÅŸmışlar, didinmiÅŸler ama bir türlü eÅŸeÄŸi güldürmeyi baÅŸaramamışlar. En sonunda Nam-ı Kemal gelmiÅŸ eÅŸeÄŸin kulağına bir ÅŸeyler fısıldamış. EÅŸek baÅŸlamış kahkahalarla gülmeye. Nam-ı Kemal almış bin altını dönmüş evine. EÅŸek günler, haftalar hatta aylar geçtiÄŸi halde hala kahkahalarla gülmekteymiÅŸ. En sonunda padiÅŸah bir ferman daha yayınlatmış:
-”EÅŸeÄŸimi aÄŸlatana ikibin altın” diye. Yine ülkenin dört bir tarafından adaylar gelmiÅŸ ama eÅŸeÄŸi bir türlü aÄŸlatamamışlar. En sonunda Nam-ı Kemal gelmiÅŸ.
- Bizi eşekle yalnız bırakın, demiş. Ahırda geçen 1-2 dakikadan sonra eşek bağıra bağıra ağlamaya başlamış. Padişah ikibin altını verirken önce güldürmek, daha sonra ağlatmak için ne yaptığını sormuş. Cevap şöyle olmuş:
- Ä°lk geliÅŸimde eÅŸeÄŸe “Benimki seninkinden büyük” dedim, eÅŸek gülmeye baÅŸladı. Ä°kinci geliÅŸimde ise çıkartıp gösterdim…

This entry was posted on Perşembe, Aralık 6th, 2007 at 21:07 and is filed under Nam-ı Kemal Fıkraları . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Farkli Dilde Ceviri / Translation

Dosyayi indirmek icin tiklayiniz...
​​​​​